Tattoo’s hebben mij altijd al gefascineerd. Waarschijnlijk kan jij je ook nog wel herinneren dat je vroeger rondliep met van die plakplaatjes die bij van die snoeiharde platte kauwgompjes zaten. Of dat je ruige motor meneren met ringbaarden rond zag rijden in leren gilets waar de meeste angstaanjagende brandende doodskoppen onder vandaan kwamen. Misschien weet je dat Steve-O van Jackass zijn eigen gezicht 4x vergroot op zijn rug liet tatoeëren. Om nog niet eens te spreken over de rijkelijk ingekleurde David Beckham of de gevangenis blauwdrukken op het lichaam van Michael Scofield in Prison Break.

Tatoeages zijn al ouder dan de weg naar Rome. Ötzi, de ijsmummie uit Alpen, liep zo’n 5350 jaar geleden al rond met 59 tatoeëringen. Er zijn tatoeages op Egyptische mummies gevonden die van 2000 voor Christus dateren. Ook de Russische Oekokprinses die stamt uit de ijzertijd (ongeveer 5e eeuw voor Christus) had tattoo’s.

Táatoow’s zijn zoveel meer dan een sierraad voor het lichaam. Het is onder andere een statussymbool. In sommige culturen staat het symbool voor volwassenwording. Tijdens de WO II kregen de meeste gevangen in Auschwitz een identificatienummer ter herkenning. Leden van de SS kregen hun bloedgroep onder de oksel getatoeëerd. Zeelieden gebruikten het om iemand te identificeren die was verdronken. Mensen vervangen hun te driftig geëpileerde wenkbrauwen voor donkere inkstrepen. Gang leden laten een traan op hun gezicht zetten om te laten zien dat ze een lid van een rivaliserende bende hebben gedood. Leden van de Yakuza in Japan hebben hun hele lichaam volgetatoeërd met uitzondering van plekken die ze niet kunnen bedekken met kleding.

Wanderlust chicks laten dromenvangers en infinity tekens miniscuul op hun voet tatoeëren om het begin van een nieuw start in te luidden.

Ik kan er nog uren over doorpraten. Maar dat ga ik niet doen. Ik adviseer je wel om af te haken als je niet geïnteresseerd bent in nog meer onder de opperhuid aangebracht inkt. Of om door te scrollen naar het kopje ‘Now & Later’ als je meteen tips wilt om meer mindful door het leven te gaan.

Voor de mensen geïnteresseerd in het achtergrondverhaal, moet we terug naar mijn jeugd.

Tribals, Maori en Danny Rouimper

Toen ik een jaar of acht was besloot mijn moeder om haar arm vol te laten zetten. Ik was meteen fan. Minuscule zwaluwtjes, roosjes, vlindertjes en andere vogeltjes sierden haar arm. Ik voel mijn tampeloeris verschrompelen als ik zoveel verkleinwoordjes gebruik, maar de tattoo’s waren echt mooi klein. Bescheiden. Niet net zoals Arie Boomsma die bij Henk Schiffmacher zijn hele rug in één klap liet inkleuren.

Arie’s eerste tattoo. Je zou het ordinair kunnen noemen, maar ik heb nog nooit een gavere tattoo gezien van iemand die ik eigenlijk zo niet gaaf over vind komen. Dit is hoe vleesgeworden cognitieve dissonantie eruit ziet. Ken de man verder niet persoonlijk, dus kan geen uitspraken doen over hem als persoon. Maar ik vind zijn gezapige EO karakter gewoon een beetje vloeken met zo’n harde tattoo. (Bron)

Tattoos. Ze zijn fascinerend. Herinneringen aan momenten die je altijd met je meeneemt. Ik heb alleen nooit het lef gehad om er zelf eentje te nemen. Als ik niet eens in staat ben om een kledingstuk meer dan één seizoen zonder tegenzin te dragen of om iedere week van hobby te wisselen, hoe moet ik dan in godsnaam een stuk inkt uitkiezen dat ik voor de rest van mijn leven op me wil dragen. De geanticipeerde spijt weegt niet op tegen het verhogen van mijn bad boy gehalte voor als ik in de zomer op een festival sta.

Toen ik terugkwam van een seizoen skiles geven in Mayrhofen kwam de verleiding wel heel dichtbij. Het leek me een geniaal idee om deze unieke (“life-changing” ervaring, *zucht* naar mijn 18 jarige ik) te vereeuwigen op mijn lichaam. Om deze ervaring zo goed mogelijk te koesteren, wilde ik het wapen van Oostenrijk op me laten zetten. Een adelaar. Op mijn schouder.

Ik dank de man in de lucht op mijn knietjes dat ik platzak terugkwam van mijn reis…  

Daar zou ik nu echt blij mee zijn geweest [insert_sarcastische_emoji]

Mijn lange termijn geheugen kan niet meer achterhalen of het voor of na mijn skileraar periode was. Een tijdje waren tribals in de mode. Mannen lieten hun hele bovenarm vol zetten met abstracte en puntige zwart-wit vlammen. Vrouwen die deze tribal hype wisten te combineren met een lower back tattoo waren al helemaal verzekerd van een leven vol sociale veroordeling.

Geen idee welk sociaal signaal dit organisme af wilt geven op het andere geslacht, maar het is een evolutionair waterdichte strategie om verzekerd te zijn van nageslacht

Zo’n – wat in de volksmond liefkozend – tramp stamp wordt genoemd (vertaling: aarsgewei), doet me een beetje denken aan van die verroeste gietijzeren tuinvazen die mijn ouders vroeger in hun tuin hadden staan. Maar dan vergelijkbaar met eentje die je voor altijd in je achtertuin hebt staan. Pal voor de deur.

Na de tribals waren daar – volgens mij onder invloed van Dwayne ‘the Rock’ Johnson – de maori tattoos. Hele stammen westerse mannen leek het plotseling een goed idee om zichzelf permanent te versieren met traditionele Nieuw-Zeelandse patronen. Het woord maori betekent overigens ‘normaal’ of ‘gewoon persoon’ in het Maori.

Zouden deze mannen ons iets duidelijk willen maken aangaande hun smaakvoorkeuren…?

Dwayne ‘the Rock’ Johnson in zijn WWE worstel tijd

Op Instagram zie ik steeds meer maritieme tattoos voorkomen met dikke zwarte lijnen. Grote zeilboten, ankers, scheepsknopen, zwaluwen en tijgers met top hats. Ik denk dat er een nieuw tijdperk met tattoo’s ingezet is.

Zoals bij Danny Rouimper hierboven op de foto met zijn ex Anna Noushin (ook voor de laatste showbizz nieuwtjes kunt u terecht bij moi, oncle Kwalbert Verlinde)

Naarmate ik gedurende mijn leven meer en meer blootgesteld werd aan verschillende tattoo hypes, besefte ik me dat ook die dingen – die levenslang in je vlees gegraveerd staan – eigenlijk een enorme modegril zijn. Ik ben geen tattoo expert, maar ook tattoo’s evolueren. Mogelijk ben ik in de ogen van veel mensen Captain Slowpoke. Ik heb er serieus niet eerder zo bij stil gestaan.

Genoeg over mijn fascinatie met tattoo’s. Tijd voor mindfulness. Dat is de reden dat ik jullie opzadel met al deze overbodige tattoo-praat in de inleiding.

‘Now’ en ‘Later’

Zoals ik eerder aangaf: zodra iets permanent wordt, verander ik in een pussy

Permanente relaties, permanente lichaamsversieringen, mijn eigen familie en andere permanente keuzes. Het idee dat je geen keuzevrijheid hebt laat me achter met een chronische druk op mijn borst. Alsof ik als wc-bril van een sumo worstelaar fungeer en er allerlei shit op me wordt gegooid, terwijl ik met geen mogelijkheid kan ontsnappen. Ik ben teveel gesteld op mijn autonomie om geen keuzemogelijkheden te hebben.

Dit is exact de reden waarom ik nooit met een tatoeage rond zou kunnen lopen. De keuze om hem te nemen is kinderlijk eenvoudig. De keuze om hem niet meer te hebben daarentegen is relatief gezien best wel heel erg moeilijk.

Om de stress te voorkomen die gepaard gaat met het leven dat mij potentiële keuzes ontneemt – vergelijkbaar met het nemen van een tattoo -, schrijf ik met regelmaat twee woorden op mijn hand: ‘now’ en ‘later’. Op mijn linkerhand ‘Later’ en op mijn rechterhand ‘Now’. Hoewel het een naar gevoel is als de kogel van je Bic pen via je extensor indicis over je extensor digitorum communis loopt, betaalt de pijn zich later uit.

Terwijl ik dit aan het typen ben zie ik de karakteristieke blauwe inkt letters vervormen door het aanspannen van mijn pezen met moeilijke latijnse namen die ik niet nog een keer wil typen. Het ziet er namelijk best wel nasty uit als ze zo dansen onder mijn huid.

Ik teken niet zomaar twee willekeurige woorden op mijn hand. Natuurlijk vind ik het stoer om te doen alsof deze surrogaattattoo’s echt zijn. Ik heb nog steeds in medium mate last van het Peter Pan syndroom. Er zit echter meer achter.

Ik ben rechtshandig. Dus de meeste dingen doe ik met rechts. Ik schrijf met rechts, eet en drink met rechts, hef mijn rechter vinger als ik iemand belerend toe wil spreken, schrob de afwas met rechts, zeem de ramen met rechts en veeg mijn hol af met rechts. Met links doe ik niet zoveel. Ik kan met mijn linkerhand  bijvoorbeeld wel vingerknippen. Lekker jazzy ook. En woorden als Qatar, abracadabra en retard typen.

‘Now’ op rechts.

 

‘Later’ op links.


Een simpele herinnering aan mezelf dat er twee manieren zijn om door het leven te gaan. Je kan de hele tijd gefocust zijn op de toekomst, waardoor alle plezier en nieuwsgierigheid rechtstreeks uit datgene gezogen wordt waar je mee bezig bent. Óf je kan leren om te focussen op datgene waar je nu mee bezig bent.

Je kan bijvoorbeeld de afwas doen omdat het een kutklusje is dat gedaan moet worden… Óf je kan de afwas doen om de afwas te doen. Ander voorbeeld. Je kan fietsen om van punt A naar punt B te komen… Óf je kan fietsen om te fietsen.

Laat me nog één voorbeeld geven, voordat je mind compleet weggeblazen wordt door deze logica van de koude grond [sarcastische_emoji_missing]. Je kan je werk doen voor de beste beoordeling, de meeste schouderklopjes of een vette promotie…. Óf je kan werken vanuit een gevoel van nieuwsgierigheid, met een open houding en totale aandacht.

Met deze aanpak bereikt je nog steeds wat je wilt bereiken – de afwas wordt gedaan, je komt van punt A naar B en je krijgt positieve feedback op je werk. Bespaar jezelf de stress, de wanhoop en het ongeluk van de hele tijd denken dat je ergens anders wilt zijn.

Rijstveld UbudMindfulness irl 


Einddoel vs. Reis

“There are two ways to live your live: one is as though nothing is a miracle, the other is as though everything is a miracle.” – Albert Einstein

Albert Einstein heeft het hier in feite over wat voor oriëntatie je inneemt met betrekking tot de wereld om je heen: heb je een ‘uitkomst oriëntatie’ of een ‘proces oriëntatie’? Hoe ik dit aan mijn oom op een kringfeestje uit zou leggen: ben je gefocust op het einddoel of op de reis ernaar toe?

Leren hoe je de focus kan verleggen van het einddoel naar de reis kan een radicale omwenteling in je bewustzijn veroorzaken. Het kan vooral sterk helpen in de angst en stress die ontstaat als we teveel met onze gedachten in de toekomst leven.

The moment when you are at a party, and you have that random urge to get your life together. Om 4 uur ‘s nachts. Shitfaced. Temidden van bezwete mensen die muziek meeblèren die ze niet eens kennen.

Door je aandacht te verplaatsen naar het kleinste, meest minuscule detail van je ervaring, kan je jouw brein trainen om in het hier en nu te blijven. Door alle dingen die je doet te benaderen met een nieuwsgierige en open houding, kan je een nieuwe manier leren om dingen te ervaren.

Dus, als je in een automatisme je telefoon erbij pakt om naar Instagram te navigeren, dan zie je ‘now’. Een tastbare herinnering dat je jezelf 5 of 10 minuten moet focussen op waar je mee bezig bent zonder multi-tasking of afleiding. Of als je gedachten langzaamaan afdwalen richting een geromantiseerde toekomst die veel te ver weg ligt, kijk je naar het woordje ‘later’ op je linkerhand om jezelf eraan te herinneren dat je in het hier en nu moet zijn.

Dit was het einde van mijn spreekbeurt over tatoeages en mindfulness. Mocht je nog niet genoeg gelezen hebben, dan heb ik nog twee opties voor je in de aanbieding: